Patrzę na niebo i widzę te gwiazdy nocą
czasem myślę, że romantyzm uciekł mi przez okno
czasem mam wrażenie, że to rzeczywistość niszczy kogoś kto
wypatrzył na tym niebie swój azymut na wolność
wiesz dostrzegam więcej mając romantyczną duszę
w kroplach deszczu widzę resztki ludzkich sumień, głupek
ludzie nie pojmują siebie, jestem pewien, że
zanim to zrozumiesz to już padnę trupem
uwierz mi na słowo
psychika jest jak feniks, odrodzi się na nowo
to ciężki kawał chleba, bo trzeba dać jej spłonąć
nie ronić łez co słone, jak Yoko Ono za Lenonem
oto słowo koniec, zostaw błoto poza domem
mieć spokój ducha, mieć odwagę by się wsłuchać
móc odróżnić propagandę od słowa nauka
żyć tu naprawdę, choćby w ubóstwie
czuć, że to życie jest naprawdę, a nie tylko naprawdę umrzeć…
